Περί δημοκρατίας… Ψέμα

Κοίτα να δεις…η πανσέληνος αν και πάντα στην ώρα της, στο δικό του blog εμφανίστηκε μόλις σήμερα! Βασικά δεν είναι ότι φταίει αυτό το ολόγιομο φεγγάρι αλλά η ανικανότητα του Φαφλατά να περάσει μια φώτο… Δεν πειράζει την αποζημίωσε με ένα υπέροχο, κατά τι γνώμη μου, απόσπασμα του Γιάννη Ρίτσου. Το θέμα δεν είναι η πανσέληνος, αλλά της έχει μια μεγάλη αδυναμία ο Φαφλατάς. Δεν ξέρω να σας πω την αλήθεια τι τον πιάνει αλλά κάθετε και την χαζεύει σαν μικρό παιδί, την βγάζει φωτογραφίες, ίσως και να της μιλάει δεν μπορώ όμως να σας το πω με σιγουριά. Το σίγουρο είναι ότι μια φορά το μήνα όταν σουρουπώνει είναι σχεδόν σίγουρο ότι θα την περιμένει, λες και έχουν δώσει ένα κρυφό ραντεβού οι δυο τους όπως κάναμε μικροί στα πρώτα μας σκιρτήματα, ε του Φαφλατά ακόμα να του περάσει όσο κι αν μεγάλωσε…

Πανσέληνος…

…Χτὲς βράδυ δὲν κοιμήθηκαν καθόλου τὰ παιδιά. Εἴχανε κλείσει ἕνα σωρὸ τζιτζίκια στὸ κουτὶ τῶν μολυβιῶν, καὶ τὰ τζιτζίκια τραγουδοῦσαν κάτου ἀπ’ τὸ προσκεφάλι τους ἕνα τραγούδι ποὺ τὸ ξέραν τὰ παιδιὰ ἀπὸ πάντα καὶ τὸ ξεχνοῦσαν μὲ τὸν ἥλιο.

Χρυσὰ βατράχια κάθονταν στὶς ἄκρες τῶν ποδιῶν χωρὶς νὰ βλέπουν στὰ νερὰ τὴ σκιά τους. κι ἤτανε σὰν ἀγάλματα μικρὰ τῆς ἐρημιᾶς καὶ τῆς γαλήνης.

Για την Αμαλία

«Ο ασθενής έχει το δικαίωμα του σεβασμού του προσώπου του και της ανθρώπινης αξιοπρέπειάς του.»

(σύμφωνα με τις διατάξεις του άρθρου 47 του Ν. 2071/ 1992)

«Να γίνουν εξαίρεση οι αλμπάνηδες ρε παιδιά, όχι ο κανόνας…»

(Αμαλία Καλυβίνου, 1977-2007)

Από την ηλικία των οκτώ ετών, η Αμαλία ξεκίνησε να πονάει. Παρά τις συνεχείς επισκέψεις της σε γιατρούς και νοσοκομεία, κανένας δεν κατάφερε να διαγνώσει εγκαίρως το καλόηθες νευρίνωμα στο πόδι της. Δεκαεπτά χρόνια αργότερα, η Αμαλία έμαθε ότι το νευρίνωμα είχε πια μεταλλαχθεί σε κακόηθες νεόπλασμα.