Οι θεράποντες ιατροί
ΘΕΛΗΣΗ
ΑΝΑΓΚΗ
ΕΠΙΜΟΝΗ…

Φίλε γυρίζει…το νιώθω!!

Είναι λες και περιμένει απαντήσεις από το φτωχό φεγγάρι, άντε να του πεις ότι πρέπει να συνέλθει, ότι η πανσέληνος δεν του ανήκει και πόσο μάλιστα ότι δεν θα του μιλήσει ποτέ… Μια φορά πέρσι θαρρώ ήταν, θυμάμαι που με το ζόρι με είχε ανεβάσει σε μια ταράτσα (πίστευε ότι έτσι θα ήμασταν πιο κοντά της, ο βλαμμένος ) μου έδωσε ένα ζευγάρι κιάλια για να την δω πιο καθαρά, επέμενε ότι μέσα από την εκθαμβωτική λάμψη της οι μαύρες κηλίδες είχαν την δικιά τους ομορφιά,τον δικό τους λόγο ύπαρξης, έλεγε ότι όπως στην πανσέληνο έτσι και στην ζωή μας, όσο μικρά ψεγάδια κι αν ανταμώσεις δεν παύει αυτό που μετράει, να είναι η ομορφιά της ίδιας της ζωής.
Αν δεν τον ήξερα, θα ορκιζόμουν ότι κάτι ληγμένο είχε πάρει και μου το έκρυβε!!. Τι να πω δεν ξέρω, περίεργος ώρες ώρες, αλλά άμα το καλό σκεφτώ κάτι ήθελε να μου πει…

Λέξεις κλειδιά : Πανσέληνος – Ρίτσος – Αδυναμία – Απαντήσεις – Κιάλια – Ομορφιά – Φίλος…

Η τελευταία φράση σαν ¨βοήθεια κοινού¨ μοιάζει…

Α ! Και το καλύτερο…
Το σημερινό ποστ θα είχε να κάνει περί δημοκρατίας…

Καληνύχτα φίλε…

…Χτὲς βράδυ δὲν κοιμήθηκαν καθόλου τὰ παιδιά. Εἴχανε κλείσει ἕνα σωρὸ τζιτζίκια στὸ κουτὶ τῶν μολυβιῶν, καὶ τὰ τζιτζίκια τραγουδοῦσαν κάτου ἀπ’ τὸ προσκεφάλι τους ἕνα τραγούδι ποὺ τὸ ξέραν τὰ παιδιὰ ἀπὸ πάντα καὶ τὸ ξεχνοῦσαν μὲ τὸν ἥλιο.

Χρυσὰ βατράχια κάθονταν στὶς ἄκρες τῶν ποδιῶν χωρὶς νὰ βλέπουν στὰ νερὰ τὴ σκιά τους. κι ἤτανε σὰν ἀγάλματα μικρὰ τῆς ἐρημιᾶς καὶ τῆς γαλήνης.

Τότε τὸ φεγγάρι σκόνταψε στὶς ἰτιὲς κι ἔπεσε στὸ πυκνὸ χορτάρι.

Μεγάλο σούσουρο ἔγινε στὰ φύλλα.

Τρέξανε τὰ παιδιά, πῆραν στὰ παχουλά τους χέρια τὸ φεγγάρι κι ὅλη τη νύχτα παίζανε στὸν κάμπο.

Τώρα τὰ χέρια τους εἶναι χρυσά, τὰ πόδια τους χρυσά, κι ὅπου πατοῦν ἀφήνουνε κάτι μικρὰ φεγγάρια στὸ νοτισμένο χῶμα. Μά, εὐτυχῶς, οἱ μεγάλοι ποὺ ξέρουν πολλά, δὲν καλοβλέπουν. Μονάχα οἱ μάνες κάτι ὑποψιάστηκαν.

Γι᾿ αὐτὸ τὰ παιδιὰ κρύβουνε τὰ χρυσωμένα χέρια τους στὶς ἄδειες τσέπες, μὴν τὰ μαλώσει ἡ μάνα τους ποὺ ὅλη τη νύχτα παίζανε κρυφὰ μὲ τὸ φεγγάρι…

Γιάννης Ρίτσος
Απόσπασμα από ¨Όνειρο καλοκαιρινού μεσημεριού¨

(Αμαλία Καλυβίνου, 1977-2007)

Από την ηλικία των οκτώ ετών, η Αμαλία ξεκίνησε να πονάει. Παρά τις συνεχείς επισκέψεις της σε γιατρούς και νοσοκομεία, κανένας δεν κατάφερε να διαγνώσει εγκαίρως το καλόηθες νευρίνωμα στο πόδι της. Δεκαεπτά χρόνια αργότερα, η Αμαλία έμαθε ότι το νευρίνωμα είχε πια μεταλλαχθεί σε κακόηθες νεόπλασμα.

Για τα επόμενα πέντε χρόνια η Αμαλία είχε να παλέψει όχι μόνο με τον καρκίνο και τον ακρωτηριασμό, αλλά και με την παθογένεια ενός Εθνικού Συστήματος Υγείας που επιλέγει να κλείνει τα μάτια στα φακελάκια κι επιμένει να κωλυσιεργεί με παράλογες γραφειοκρατικές διαδικασίες. Εκτός από τις ακτινοβολίες και τη χημειοθεραπεία, η Αμαλία είχε να αντιμετωπίσει την οικονομική εκμετάλλευση από γιατρούς που στάθηκαν απέναντί της και όχι δίπλα της. Πέρα από τον πόνο, είχε να υπομείνει την απληστία των ιδιωτικών κλινικών και την ταλαιπωρία στις ουρές των ασφαλιστικών ταμείων για μία σφραγίδα.

Η Αμαλία άφησε την τελευταία της πνοή την Παρασκευή 25 Μαΐου 2007. Ήταν μόλις 30 ετών.

Πριν φύγει, πρόλαβε να καταγράψει την εμπειρία της και να τη μοιραστεί μαζί μας μέσα από το διαδικτυακό της ημερολόγιο. Στην ηλεκτρονική διεύθυνση http://fakellaki.blogspot.com, η νεαρή φιλόλογος κατήγγειλε επώνυμα τους γιατρούς που αναγκάστηκε να δωροδοκήσει, επαινώντας παράλληλα εκείνους που επέλεξαν να τιμήσουν τον Ορκο του Ιπποκράτη. Η μαρτυρία της συγκίνησε χιλιάδες ανθρώπους, που της στάθηκαν συμπαραστάτες στον άνισο αγώνα της μέχρι το τέλος.

«Ο στόχος της Αμαλίας ήταν να πει την ιστορία της, ώστε μέσα απ’ αυτήν να αφυπνίσει όσο το δυνατόν περισσότερους ανθρώπους και συνειδήσεις. Κυρίως ήθελε να δείξει ότι υπάρχουν τρόποι αντίστασης στην αυθαιρεσία και την εξουσία των ασυνείδητων και ανάλγητων γιατρών, αλλά και των γραφειοκρατών υπαλλήλων του συστήματος υγείας.»

(Δικαία Τσαβαρή και Γεωργία Καλυβίνου – μητέρα και αδελφή της Αμαλίας)

Σύμφωνα με τις διατάξεις του άρθρου 77 του Ν. 2071/1992, θεωρείται πειθαρχικό παράπτωμα για τους γιατρούς του Ε.Σ.Υ:

«Η δωροληψία και ιδίως η λήψη αμοιβής και η αποδοχή οποιασδήποτε άλλης περιουσιακής παροχής, για την προσφορά οποιασδήποτε ιατρικής υπηρεσίας.»

Η Αμαλία Καλυβίνου αγωνίστηκε για πράγματα που θεωρούνται αυτονόητα σε ένα σύγχρονο ευρωπαϊκό κράτος. Δυστυχώς δεν είναι και τόσο αυτονόητα στην Ελλάδα. Συνεχίζοντας την προσπάθεια που ξεκίνησε η Αμαλία, διαμαρτυρόμαστε δημόσια και απαιτούμε:

• ΝΑ ΛΗΦΘΟΥΝ ΑΜΕΣΑ ΜΕΤΡΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΟΛΙΤΕΙΑ ΩΣΤΕ ΝΑ ΣΤΑΜΑΤΗΣΟΥΝ ΤΑ ΦΑΚΕΛΑΚΙΑ ΚΑΙ Η ΑΝΙΣΟΤΗΤΑ ΠΟΥ ΕΠΙΦΕΡΟΥΝ ΣΤΗΝ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΣΗ ΤΩΝ ΑΣΘΕΝΩΝ

• ΝΑ ΓΙΝΕΙ ΠΙΟ ΕΥΕΛΙΚΤΟΣ Ο ΚΡΑΤΙΚΟΣ ΜΗΧΑΝΙΣΜΟΣ ΩΣΤΕ ΝΑ ΜΗ ΘΡΗΝΗΣΟΥΜΕ ΞΑΝΑ ΘΥΜΑΤΑ ΤΩΝ ΧΡΟΝΟΒΟΡΩΝ ΓΡΑΦΕΙΟΚΡΑΤΙΚΩΝ ΔΙΑΔΙΚΑΣΙΩΝ

• ΝΑ ΕΠΙΒΛΗΘΕΙ ΑΥΣΤΗΡΟΤΕΡΟΣ ΕΛΕΓΧΟΣ ΣΤΗ ΔΙΑΠΛΟΚΗ ΦΑΡΜΑΚΕΥΤΙΚΩΝ ΕΤΑΙΡΕΙΩΝ ΚΑΙ ΙΑΤΡΙΚΟΥ ΚΑΤΕΣΤΗΜΕΝΟΥ

• ΝΑ ΑΞΙΟΠΟΙΗΘΟΥΝ ΟΙ ΑΝΕΚΜΕΤΑΛΛΕΥΤΕΣ ΝΟΣΟΚΟΜΕΙΑΚΕΣ ΥΠΟΔΟΜΕΣ ΚΑΙ ΝΑ ΥΠΑΡΞΕΙ ΣΥΝΕΧΗΣ ΚΑΙ ΑΡΤΙΑ ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΙΚΗ ΚΑΤΑΡΤΙΣΗ ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ ΤΟΥΣ ΓΙΑΤΡΟΥΣ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΝΟΣΗΛΕΥΤΕΣ ΤΟΥ Ε.Σ.Υ.

• ΝΑ ΚΑΘΙΕΡΩΘΕΙ Η ΨΗΦΙΟΠΟΙΗΣΗ ΤΟΥ ΙΑΤΡΙΚΟΥ ΦΑΚΕΛΟΥ ΤΟΥ ΑΣΘΕΝΟΥΣ ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΩΣ, ΩΣΤΕ ΝΑ ΕΠΙΣΠΕΥΔΕΤΑΙ Η ΣΩΣΤΗ ΔΙΑΓΝΩΣΗ ΚΑΙ ΘΕΡΑΠΕΙΑ

ΑΣ ΠΑΨΕΙ ΠΛΕΟΝ Η ΥΠΟΚΡΙΣΙΑ ΤΩΝ ΚΥΒΕΡΝΩΝΤΩΝ, ΠΟΥ ΠΡΟΤΙΜΟΥΝ ΝΑ ΛΑΔΩΝΟΝΤΑΙ ΟΙ ΓΙΑΤΡΟΙ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΑΣΘΕΝΕΙΣ ΠΑΡΑ ΝΑ ΑΜΕΙΒΟΝΤΑΙ ΑΞΙΟΠΡΕΠΩΣ ΑΠΟ ΤΟ ΚΡΑΤΟΣ.

• ΟΧΙ ΑΛΛΑ ΦΑΚΕΛΑΚΙΑ

• ΟΧΙ ΑΛΛΗ ΓΡΑΦΕΙΟΚΡΑΤΙΑ

• ΟΧΙ ΑΛΛΟΣ ΕΜΠΑΙΓΜΟΣ

ΔΙΚΑΙΟΥΜΑΣΤΕ ΔΩΡΕΑΝ ΚΑΙ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΙΚΗ ΠΕΡΙΘΑΛΨΗ. ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ.

Την επόμενη φορά που θα χρειαστεί να δώσετε φακελάκι, μην το κάνετε. Προτιμήστε καλύτερα να κάνετε μια δωρεά. Η τελευταία επιθυμία της Αμαλίας ήταν η ενίσχυση της υπό ανέγερση Ογκολογικής Μονάδας Παίδων.

(Σύλλογος Ελπίδα, τηλ: 210-7757153, e-mail: infο@elpida.org, λογαριασμός Εθνικής Τράπεζας: 080/480898-36, λογαριασμός Alphabank: 152-002-002-000-515. Θυμηθείτε να αναφέρετε ότι η δωρεά σας είναι “για την Αμαλία”).

ΔΙΑΔΙΚΤΥΑΚΗ ΚΙΝΗΣΗ ΦΙΛΩΝ ΤΗΣ ΑΜΑΛΙΑΣ

Σκέφτηκα ότι θα αρχίσω να γράφω για μένα, αυτά που πάντα πίστευα και αν ποτέ μέσα σ αυτό το χάος βρεθεί έστω και ένας άνθρωπος που να σκέφτεται και να αφουγκράζεται την ζωή και την καθημερινότητα όπως εγώ, θα είναι σαν να έχω κερδίσει κάτι μέσα μου.
Πριν γεννηθεί ο Φαφλατάς έγινε μια ατελείωτη συζήτηση με τον καλό μου φίλο, συζήτηση ποιοτική με δυνατές αντιπαραθέσεις και επιχειρήματα. Αν και γενικά ξεροκέφαλος άνθρωπος εγώ, μου έμεινε μια πρόταση του χαραγμένη στο μυαλό μου… κοίτα και τα Blogs είναι η “δύναμη του αύριο” σε πολλούς τομείς. Έχοντας του τρομερή εμπιστοσύνη σ΄ αυτά που μου είπε άρχισα να μαλακώνω και να κάνω τις πρώτες μου διερευνητικές μου επισκέψεις σε διάφορα blogs για να δω, τι κρύβεται πίσω από αυτό που εγώ δεν μπορώ να δω. Ανακάλυψα μια industrial daisies και είδα μια κοπέλα να γράφει με έναν τρόπο παράξενο για τα γούστα μου , αλλά ταυτόχρονα είχε κάτι όμορφο να πει, βρήκα έναν Μαλάκα που σε κάθε φράση κρύβει μια αλήθεια, ανακάλυψα την Αμαλία, μια κοπέλα που ο πόνος και η αδικία τελικά την οδήγησαν προχτές στον θάνατο…
Και κάπου εκεί άρχισε το μυαλό μου να παίρνει ανάποδες στροφές.
Δεν θα αναφερθώ στο τι τράβηξε αυτή η κοπέλα μέχρι να φύγει… απλά επειδή με θεωρώ συμμέτοχο σ αυτό το blog – χωριό, ένιωσα ότι πρέπει να απέχω μέχρι να καταλάβω τι γίνεται. Ο θάνατος της Αμαλίας έγινε αμέσως γνωστός και σχεδόν όλοι μίλησαν με ποστ για αυτήν, με θεωρώ νοήμων άνθρωπο και μπορώ να σας πω ότι η εντύπωση που μου δόθηκε είναι ότι πολλοί από τους bloggers δεν έχασαν την ευκαιρία να καπηλευθούν αυτό το θλιβερό γεγονός είτε για να διαφημίσουν το blog τους, είτε για να είναι in αφιερώνοντας κάποιο ποστ έτσι για να υπάρχει…
Για να γίνω πιο σαφής θα ήθελα να κάνω τις εξής δυο ερωτήσεις:
Α) Γιατί στο blog της κοπέλας, και μετά το θάνατο της, πας να αφήσεις ένα γλυκό λόγο, που ίσως το διαβάσει η μάνα της, μοστράροντας πρώτο πρώτο το blog σου ενώ μπορείς να αφήσεις το μήνυμα ανώνυμα αλλά φυσικά υπογράφοντας από κάτω το πραγματικό σου όνομα;
Β) Ποιος ο λόγος να περιφέρεσαι από blog σε blog, και να αφήνεις comment, για τον άδικο χαμό της κοπέλας; Πήγαινε στο δικό της χώρο, και καν το με αξιοπρέπεια χωρίς να αυτό- διαφημίζεσαι…

Ίσως να έχω άδικο αλλά αυτό νιώθω αυτό λέω. Και επειδή εγώ ο ασήμαντος, ο κανένας σ’ αυτό το ηλεκτρονικό χάος, πιστεύω στην λέξη αξιοπρέπεια δηλώνω ότι δεν έχω καμιά σχέση με όλους αυτούς τους “ομοϊδεάτες” μου.

Φίλε να την χέσω την “δύναμη του αύριο” αν είναι έτσι…
Λίγη αξιοπρέπεια αν μη τι άλλο σε μια κοπέλα που έφυγε με το κεφάλι ψηλά.

ΥΓ1. Blog που εκτίμησα και αναφέρθηκα παραπάνω:

industrial daisies
μαλάκας

ΥΓ2. Αφιέρωσε λίγο από τον χρόνο σου έστω και τώρα και θα καταλάβεις…

Αμαλία…

Περίεργη λέξη… Ακριβής και συνάμα συναισθηματικά δυνατή.

Κάποτε ήταν άρρηκτα δεμένη με τον απουσιολόγο – χαφιέ, εκείνων των χρόνων.

Σήμερα απλά πληγώνει …

Φίλε τα σχόλια δικά σου…

- Buonasera, θα ήθελα να μου δώσετε το ERCEFURYL FORTE 200 mg.

– Buonasera, κοιτάξτε μήπως σας είναι εύκολο να μου πείτε την δραστική ουσία γιατί πιθανόν η εμπορική ονομασία να αλλάζει από χώρα σε χώρα;

– Κανένα πρόβλημα, ( το ήξερε ήδη από μια μικρή ερεύνα στο διαδίκτυο!)… NIFUROXAZIDE απάντησε σχεδόν αμέσως.

Δυο μάτια γουρλωμένα άρχιζαν να τον κοιτάνε με έμμονη, ενώ ταυτόχρονα η κοπέλα άρχιζε να ψάχνει την υπεύθυνη του φαρμακείου. Πω πω σκέφτηκε, τι σκατά ζήτησα και με κοιτάει έτσι, αλλά να, τώρα θα δεις, θα έρθει η υπεύθυνη και θα λήξει το θέμα εδώ. Περνάνε λίγα λεπτά και η υπεύθυνη πλησιάζει, διαβάζει το χαρτάκι του…. ωχ! δυο ζευγάρια γουρλωμένα μάτια τώρα τον κοιτάνε επίμονα. Τα πράγματα άρχισαν να δυσκολεύουν…τι να τους ζήτησα άραγε; γιατί κάνουν έτσι; σκέφτηκε…

- Κοιτάξτε (με ένα χαμόγελο συμπόνιας στο πρόσωπο της), πού βρήκατε αυτό το φάρμακο; Ποιός σας το έδωσε, τον ρώτησε;

- Να, ένας γιατρός, μίλησα πριν λίγο μαζί του και αυτό μου σύστησε…

- Τώρα κατάλαβα, απάντησε με ένα χαμόγελο ανακούφισης, έχει διάρροια το σκυλάκι σας!!!! Τόση ώρα μας λέγατε γιατρός και όχι κτηνίατρος και τρομάξαμε…

- Τι θέλετε να πείτε; απάντησε τρομαγμένος, όχι ξέρω την λέξη στα ιταλικά άλλο γιατρός άλλο κτηνίατρος… για μένα είναι… τόλμησε να ξεστομίσει… άλλωστε δεν έχω καν σκυλάκι…

(σιωπή…)

- Τι να σας πω, το συγκεκριμένο φάρμακο και συγκεκριμένα η ουσία NIFUROXAZIDE έχει καταργηθεί από το ιταλικό κράτος προς χορήγηση σε ανθρώπους και επιτρέπεται η χορήγηση μονάχα στα ζώα… Ξέρετε μετά από μελέτες στο πανεπιστήμιο της Βologna, αποφασίστηκε από το Υπουργείο Υγείας να αποσυρθεί από τα φαρμακεία, δεν είναι κατάλληλο για ανθρώπους.
- Συγνώμη…δεν το ήξερα….απάντησε. Κατέβασε το κεφάλι και έφυγε…

Και τι δεν θα έδινα, να είχα την άνεση να γράψω…

Οποιαδήποτε ομοιότητα προσώπων-πραγμάτων-φαρμάκων είναι προϊόν της φαντασίας του συγγραφέα… Φίλε μην γελάς, για κλάματα είναι… για κλάματα…

”Αχ πατρίδα μου καημένη
ποια κατάρα σε βαραίνει…”

Στίχοι: Φωντας Λάδης
Μουσική: Μάνος Λοΐζος

Από τα πρώτα μας βήματα έχουμε ένα χέρι που μας βοηθάει να βρούμε την ισορροπία να κάνουμε την αρχή και να συνεχίσουμε στο επόμενο βήμα, αμέσως μετά και αφού ήδη ¨μάθαμε¨ να περπατάμε, έχουμε πάντα από πίσω μας μια σκιά με μια νοερή αγκαλιά που ναι μεν δεν μας ακουμπάει αλλά την ίδια στιγμή δεν μας αφήνει να σπάσουμε την κεφάλα μας…και κάπου εκεί θέλω να καταλήξω, άσε το μπασμένο σου να πέσει, πως αλλιώς θα καταλάβει την πτώση, πως αλλιώς θα καταλάβει ότι δεν είναι όλα γύρω μας με ένα προστατευτικό δίχτυ; Μπορώ ώρες να κάθομαι να αναλύω το τι θα έπρεπε, μέσα από την δικιά μου οπτική γωνία, να γίνεται αλλά ξαναδιαβάζοντας τις λίγες αράδες παραπάνω σκέφτομαι, ωραία τα λες αλλά για να σε δω, όταν περάσεις εσύ στην απέναντι όχθη τι θα κάνεις;
Δεν ξέρω τι θα κάνω αλλά ξέρω ότι δεν μπορώ στο όνομα της προστασίας και της αγάπης να χτίζω χάρτινες ψευδαισθήσεις, για όλα υπάρχει η μέση λύση. Φιλέ, μας κακόμαθαν και όσο μερίδιο ευθύνης και να έχουμε φταίνε…

- Μια αληθινή καλημέρα.
- Μμμ… ίσως μια…μια ηλιόλουστη ήμερα;

– Ένα φιλί στο μάγουλο;
- Ή μια αγκαλιά… πάντα μας ντοπάρει.

– Ένα αγαπημένο τραγούδι;
- Με μια γλυκεία αφιέρωση…προσθέτω εγώ.

– Ένα ηλιοβασίλεμα;
- Υπερβολές αυτό σε ρίχνει που βλέπεις το θετικό;

– …ότι αύριο θα αρχίσει μια νέα μέρα.
- δεν το είχα σκεφτεί…

– Α!και ένα τελευταίο, ένα χαμόγελο.
- Ναι ρε φίλε ένα χαμόγελο. Αυτή είναι η δικιά μου έξοδος κινδύνου….

ΥΓ. Χωρίς αρχή μέση και τέλος….ξέρεις εσύ.

Μ’ αρέσει να μη λέω πολλά
μη λέω πολλά
μ’ αρέσει να κοιτάω ψηλά
κοιτάω ψηλά στ’ ατέλειωτα τραγούδια
με τη σκιά μου να πετώ, να πετώ
να πιάνω αστέρια στο βυθό
στο βυθό, βυθό της μουσικής σου

Κι όταν θα πέφτει η παγωνιά, η παγωνιά
να κάνω κύκλους σαν ολό, ολόγιομο
φεγγάρι στη σκηνή σου

Να ‘ταν τα φώτα τα θαμπά, τα θαμπά
να ‘ταν αστέρια φωτεινά, φωτεινά
στα χέρια να στ’ αφήσω

Μάτια μου ψάξε να με βρεις, να με βρεις
ψάξε στους δρόμους της σιωπής
μοναχός θα σβήνω τη μορφή μου.

Στίχοι-μουσική Υπόγεια Ρεύματα.

Η ηλικία δεν μας επιτρέπει να έχουμε τέτοια αστάθεια, για μας μιλάω, ξέρεις, έλα που δεν θες να καταλάβεις… άντε βρε, εμείς πού είμαστε τόσο κοντά στα πρώτα -άντα αλλά μόνο στα χαρτιά. Εμείς που λες, αμφιταλαντευόμαστε ακόμα σε έννοιες και πρέπει, που φαντάζομαι άλλοι στην θέση μας τις έχουν ξεκαθαρίσει μέσα στο μυαλό τους καιρό τώρα.

Και η πικρή αλήθεια είναι ότι τα χαρτιά δεν κάνουν λάθος ποτέ, οι δεκαετίες και γενικότερα ο χρόνος είναι απαθής, αυτός προχωράει… Το μυαλό μας όμως τον ακολουθεί πιστά ή αρνείται να μπει στην βολική συσκευασία τριών δεκαετιών;

Και να η μαγική λέξη – η λέξη κλειδί. Μυαλό… πηγή έμπνευσης και προβλημάτων. Από εκεί ξεκινάνε όλα, συναισθήματα, αγάπη, πόνος, θλίψη, χαρά. Ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή όμως. Άσχετα με το κοινωνικό περιβάλλον που ζούμε, άσχετα με τα καθημερινά ερεθίσματα, όλοι εμείς έχουμε έναν κοινό παρανομαστή. Ανά πάσα στιγμή της μέρας μας καλούμαστε να σκεφτούμε, να κρίνουμε, να αποφασίσουμε και να πράξουμε, σωστά; Εμ, εδώ ξεκινάει το μεγάλο μπέρδεμα. Το ίδιο αντικείμενο, με το ίδιο χρώμα, με το ίδιο σχήμα μπορεί ο καθένας μας να το αντιληφθεί διαφορετικά και μέχρι εδώ όλα καλά. Αν όμως το αντικείμενο γίνει κάτι άυλο, δεν έχει κοινά χαρακτηριστικά, δεν έχει υπόσταση αλλά μέσα μας είναι τόσο “ζωντανό”, πώς να βγάλουμε άκρη; Πώς να αποφασίσουμε και μετά να εξηγήσουμε στους άλλους ότι πράξαμε το σωστό; Φίλε άκρη δεν βγάζω, το έψαξα αρκετά, δεν ξέρω τι φταίει… Μάλλον η αναρχία που επικρατεί όλα αυτά τα χρονιά μέσα στο κεφάλι μου, και το καλύτερο το ξέρεις; Για όλα υπάρχει μια μαγική φράση που μας δίνει άλλοθι, την ακούμε όλοι εμείς συχνά…

Άφησε το παιδί, θα ωριμάσει, θα δεις…

Για να δούμε…

Στο πρώτο μου ποστ θα δώσω μια εξήγηση στο όνομα…
Σήμερα το μεσημέρι στο τηλέφωνο έκανα την εξής ερώτηση
“…καρδιά μου θα σε ρωτήσω κάτι και θέλω να μου απαντήσεις αμέσως,
χωρίς δεύτερη σκέψη, αυθόρμητα, εάν ήθελα να βάλω ένα όνομα στο ίντερνετ ποιο είναι αυτό που θα μου ταίριαζε καλύτερα?….ΦΑΦΛΑΤΑΣ ήρθε ακαριαία η απάντηση…σιωπή… δεν είχα τι να πω, αλλά μετά το ξανά σκέφτηκα, ανούσιο να μην δεχτείς κάτι που σου προσδίδουν με τόση αμεσότητά.“
Ετσι τα γενέθλια έγιναν… και το όνομα αυτού Φαφλατάς
Να μας ζήσει…
Καλά κρασιά.

ΥΓ. Μισώ τους τόνόύς, κανο ωρθωγραφικα λαθοι!!!!
από την αρχή να εξηγούμαστε γιατί οι καλοί λογαριασμοί κάνουν τους καλούς τους φίλους